කවුළුවක් සහ තරුණයෙක්
අඩක් වැසුනු දුම්රිය කවුළුවෙන් පිටත මනාව පෙනෙන්නේ යැයි යමෙක් කියන්නේ නම් එය මුසාවකි. නමුත් මඳක් නැමී දෑසට සමාන්තරව බැලු කල දුම්රියෙන් පිටත ලෝකය තරමක් දුරට පෙනේ. එසේ පෙනෙන විට දුම්රිය තුළ ලෝකයට වඩා දුම්රිය කවුළුවෙන් පිටත ලෝකය නිස්කලංක යැයි සැනෙන් දැනේ. දුම්රිය තුළ මඟින් එහා මෙහා දුවන බවත් , ආසන වෙනුවෙන් පොරකන බවත් "මේ මහත්මයා , කරුණාකරලා ඔය ආසනය මට දෙන්න. ඔබට පෙර මමයි එයට පැමිණියෙ." යනුවෙන් ඇරඹෙන සංවර සංවාද සැනෙකින් විසංවාද වී පසුව කාලගෝට්ටියක් වී මැකී යන අයුරුත් , දරුවන් මව් සොයා හඬන අතර මව සිය සැමියා සොයා හඬ නගන අයුරුත් , වියපත් මවක් හෝ විශ්රාමික පුරවැසියෙක් සිය ආසනය සොයාගත නොහැකිව අසරණව හිස් බැල්මෙන් සිටින අයුරුත් , මහත දෙහත දුම්රිය පාලක තම බෙල්ලේ නහර පිම්බෙන තරමට වෙර යොදා 'ටිකට්පතේ අංකය බලා ඉඳ ගන්නවාලා" කෑමොර දෙන අයුරුත් බලා සිටින විට , දුම්රිය කවුළුවෙන් පිටත ලෝකය දුම්රියට වඩා නිහඬව , සෞම්යයව , සෙමින් ගලනා බව හැඟේ. දුම්රිය තුළ කඨෝර හඬට වඩා කවුළුවෙන් එපිට මිනිසුන්ට මිහිරි හඬක් ඇති බවත් , දුම්රිය තුළ නීති මත...