How I See

ලංකාවේ භීක්ෂූන්ගේ දේශපාලන භාවිතයත් , පාලකයන් සංඝ සමාජයෙන් උපදෙස් ගත යුතු බවත්  කියන දෙකේම කිසිම තර්කයක් මට තේරෙන්නේ නෑ.  යම් කාලෙක රාජ්‍යත්වය තහවුරු කරගන්න , පවත්වාගෙන යන්න සංඝ සමාජයේ දැනූම , දැක්ම සහ දර්ශනය උපයෝගී වෙන්න ඇති. ඒකට හේතුව ඒ සමයේ දැනූමේ කේන්ද්‍රය සංඝ සමාජය උනූ නිසා. ඒත් දැන් සමාජය සියවස් ගනනාවක් ඉස්සරහට ඇවිත්. තවදුරටත් රාජ්‍ය පාලනය , සමාජ ප්‍රතිසංස්කරණ සහ දේශපාලනික යාවත්කාලීන කිරීම් කරන්න භික්ෂුන් වහන්සේලාගේ හෝ වෙන කිසිම ආගමික සංස්ථාවක මැදිහත් වීම අවශ්‍යය නෑ. මෙරට දේශපාලනික සඝ පරපුර. ඒ කාරණය මම තර්කානුකූලව පැහැදිලි කරන්නම්. ගලබොඩඅත්තේ ඥානසාර හිමි සංහිඳියාව ගැන , ජාතිකත්වය ගැන , සිංහල බෞද්ධත්වය ගැන පාරම්බෑවට එයා දන්න ජාතීන් අතර සංහිඳියාවක් හෝ ජාතිකත්ව ඉතිහාසයක් නෑ. අඩූම ඒ ගැන කිසිම අධ්‍යාපනයක්වත් ලබලා නෑ. එයා රටේ නීතිය ගැන කතා කරාට බීමවත් රිය ධාවනයට නඩූ දෙකක්ම ඥානසාර හාමුදුරුවන්ට තියෙනවා . අම්පිටියේ සුමන හෝ පිටිදූවේ සිරිධ්ම්ම , කෘෂිකර්මාන්තය් , නව තාක්ෂණය , ඉඩම් ප්‍රතිසංස්කරණය ගැන මහා ඉහළින් ආණ්ඩූවලට උපදෙස් දුන්නට , ඒ දේවල් රාජ්‍ය මට්ටමෙන් සිදූකරන්කොට සැලකිලිමත් වි...

"මං නම් ලබන අවුරුද්දෙන් පස්සේ පංසල දියුණු  කරන් නෑ"වෙන කල්පනාවක හිටිය මට එක පාරටම ලොකු හාමුදුරුවන්  ගෙ කට හඩ ඇහෙනවා...පංසලේ තවත් දියුණු  කරන්න තියෙන්නේ මොනාද මං කල්පනා කරනවා..සිල් ගන්න එන මිනිස්සුන්ට  ඉන්න ධර්ම සාලාව හැදුවේ ගිය මාසෙක,වැසිකිළි  ටික හදලා වතුර අරන් දීලත් සැහෙන කාලයක්...පරණ  ඝාන්ඨාරය බිම දාලා අලුත්  එකක් හැදුවෙත්  මෑත කාලේ...හාමුදුරුවන්  ගේ වාහන දාන්න කියලා ගරාජ් එකක් හැදුවෙත්  මෑතකදී ,ඉතින් තවත්  කියලා මොනාද,මං හිතනවා...                   මං අලුතෙන් නාන කාමරයක් හදනවා,වළාකුළු  බැම්මක් හදනවා හාමුදුරුවෝ  කියනවා ඇහෙනවා...එතකොට  තියන නාන කාමරේ,තියන බැම්ම...ඒවා..."පරණ එවා එහෙම්ම තිබ්බදෙන්" මං හිතපු එක තේරැනා වගේ හාමුදුරුවෝ  සද්දෙට කියනවා.නැති බැරි මිනිස්සූ බණ අහන එක පැත්තකින් තියලා කීයක් දෙන්න වෙයි ද කියලා හූල්ලනවා..               කඨිනෙට 2000,නාන කාමරේට 750,බැම්ම ට 750,දානේ ගේන්නේ නැත්නම් 1500,තනි පඩියෙන් ළමයි 3 ඉස්කෝලේ ය්වලා ...

 මම මිනිස්සූ දූක් විදලා, පණ ඇඳලා , කාලයක් ඇඳට කොටූවෙලා මැරෙනවා වගේම , මේ ඉදලා මේ මැරෙනවත් දැකලා තියනවා. මරණය කියන්නෙම ඒ තරම් අවිනිශ්චිත ,සම්භාවිතා තියන්න බැරි තරමේ ආශ්වාදජනක සිද්ධාන්තයක් කියලා මගේ හදවතෙන් මොළයට ගියේ යාන්තම් අවුරුදු විස්සෙදි.  මැරෙනකන් ජිවත් නොවී ,ජීවත් වෙලයි මැරෙන්න ඕන කියලා මම අදහන්න ගත්තේ ඒ එක්ක.  සන්නස්ගල උපන්නේ 1964 , ඒ කියන්නේ දැන් හැට දෙකක්. ඒ උනත් හැට පැනලා හොට බිම ඇනගන්නවා වෙනුවට එයා එන පෙබරවාරි 14 වෙනිදට කොළඹ සුගතදාසේ මහා උත්සවයක් සැලසුම් කරනවා. ඒකට එයාගේ නීල වර්ණිත නිර්වාණ නම යොදනවා. හතර වටේ ගිහින් කැම්පේන් කරනවා . මුහුණුපොතේ ලියනවා , සම්මූඛ සාකාච්චා කරනවා ,  Gen Z උං එක්ක හරි හරියට වැඩ කරනවා. හැට දෙකයි කියලා නොහිතෙන තරමට සන්නස්ගල සටන් කරනවා. ආශ්වාදජනකයි කියන මරණයට කලින්,  ඉවර කරන්න ඕන වැඩ ඉවර කරන්න දඟලන තදියම මම දැක්කේ සන්නස්ගලගෙන්. මැරෙනකන් ජීවත් නොවී , ජීවත් වෙලා මැරෙන විදිය මම අත්වින්දේ සන්නස්ගලගෙන්.  එයාගෙම වචන වලින් කියනව නම් සන්නස්ගල කියන්නේ Update වෙන මහල්ලෙක් , වැඩ කරන මිනිහෙක් , මුං ඇටයි පොල් සම්බෝලයි කාලා , ප්ලේන්ටීයක් ...

When I first heard Mike Posner’s  took a pill in Ibiza in 2016, I was an 18-year-old boy who had no clear idea what to do with my life. Still, I was instantly drawn to the song it felt exciting, thrilling, and strangely comforting. At that time, I didn’t truly understand the lyrics, their deeper meaning, or Posner’s life in Los Angeles. I simply enjoyed the sound, beat, visuals and the feeling which delivered. Young Mike Posner. Nearly a decade later, in January 2026, I listened again this time to I went back to Ibiza  .By then, I was older, living through my late twenties, standing at the edge of my third decade. And for the first time, I truly understood Posner’s intention. His lyrics no longer sounded distant or glamorous. They felt personal. I could now comprehend the journey he had taken from a carefree, indulgent lifestyle to a more grounded, purposeful existence. In 2016, Posner sang about his lavish life in Los Angeles: wealth, status, drugs and women. His words pa...

2007 ඕස්ට්‍රේලියානූ සංචාරයේ හෝර්බාට් තරගය බලනකොට මම පොඩිම පොඩි කොල්ලෙක්. උදේ පාන්දර නැඟිටගෙන , ගෙදර හැමෝම නිදි වෙලාවක , පෙට්ටී ටීවී එක ඉස්සරහට තල්ලූ කරගෙන ආපූ පුටුවේ ඉඳගෙන , මීක් සද්දයක් නැතුව මම තරගේ බැලූවා.  ඒ කාලේ ලංකාවේ නොම්බර තුනේ කප්පිත්තා ලී ,ජොන්සන් , ස්ටූවර්ට් ක්ලාක් තුන්දෙනාට හැරෙන හැරෙන පැත්තට ගැහූවේ තස්මේනීයන් ප්‍රේක්ෂකයෝ පුදූම කරමින්. ලකුණූ 192 දී රූඩී කර්ට්ස්ගේ වැරදි විනිසුරු තීරණයෙන් කප්පිත්තගේ හත්වන ද්විත්ව ශතකය මඟහැරුනත් එතන ඉදන් තවත් අවුරුදූ අටක් මොන තරම් තරග ඔහූ දිනවන්න ඇත්ද ? මොන තරම් සුන්දර රාත්‍රීන් අපට එකතු කරන්න ඇත්ද ? බිමටම වැටිලා අඩපණ උනූ රටක මිනිසූන්ට මොනතරම් බලාපොරොත්තු ඔහූ දෙන්න ඇත්ද ?   ඒ සුන්දර වමත් කප්පිත්තා අන් කව්රුත් නොවේ කූමාර් චුක්ෂනාදන් සංගක්කාර. අද සංගක්කාරගේ උපන්දිනය බව ICC Instagram පිටූව මතක් කරලා තිබූනා , ඉදින් බලාපොරොත්තුවේ ප්‍රතිමූර්තිය බඳු සංගක්කාරතුමණි සුබෝපන්දිනයක්ම වේවා !! 

සති දෙකකට උඩදි මිලට ගත්ත පුස්සවෙලගේ අපරාධ රාජ්‍යය පොතේ හරි අඩකටත් වඩා කියවලා ඉවරයි, සති දෙකකින් කරන්න සැලසුම් කරපූ Book Review එක නිසා "ප්‍රසන්න රණතුංගගේ" පරිච්චේදයේ ඉදන් දැන් වේගයෙන් කියවනවා.දැනට ලසන්ත , දුමින්ද සහ තාජූඩීන් කියන ප්‍රධාන මාතෘකා කියවලා අවසන් නිසාම මේ කියන්න යන කතාව කියන්න මට අයිතියක් තියෙන බව මම විශ්වාස කරනවා. මේ අපරාධ හැමඑකම අතරින් මාව පුදුම විදියට කම්පා කළේ තාජූඩීන් ඝාතනය. 2012 තාජූඩීන් මියයනකොට අවුරුදු 28 යි. එළැඹෙන ජනවාරියට මටත් 28 යි . පොතේ තාජූඩීන් පරිච්චේදයේදි මං කල්පනා කළේ මා හා සමවයසේ  තරුණයෙක්ව දණ ගස්වලා (ඔහූගේ කලවා අස්ථි දෙකේ එක සමාන බිඳීම අනුව අධිකරණ වෛද්‍යවරයා නිගමනය කරන්නේ ඔහුව දණගස්සවා මුගුරක් වැනි ආයූධයකින් කලවාට පහරදුන් බවයි.) කලවා අස්ථිය බිඳෙන තෙක් පහර දෙන්නත් , ඉළ ඇටවලට හානි වෙන්නත් , උගුරු දණ්ඩට ප්‍රහාරයක් එල්ල  කරන්නත් පුලුවන් නම් , එවැනි සමාජයක ආරක්ෂණවාදයේ දියාරූ වීමේ ඛේදවාචකය ගැනයි. එකල  රාජපක්ෂ හිතවාදි  පොලීසීයේ අනූර සේනානායක , අජිත් රෝහණ වැන්නවුන් කැට තබා කීවේ තාජුඩීන්ගේ මරණය රිය අනතුරක් බවයි. කොටින්ම තාජුඩීන්ගේ මරණයේ පළමු ම...